کلمه جو
صفحه اصلی

شیخ محمد حسین اصفهانی

دانشنامه اسلامی

[ویکی اهل البیت] شیخ محمد حسین فرزند شیخ محمد باقر فرزند صاحب حاشیه یکی از اعلام بزرگ اواخر قرن سیزدهم هجری بود. در سال 1266 در بیت علم متولد شد. مقدمات علوم را از حضور والد گرامیش استفاده نمود و سالیان متمادی در حوزه عراق دروس مختلف آموخت. علم حکمت و کلام را نزد میرزا باقر و فقیه راضی به پایان برد و سپس به حوزه درس آیت الله رشتی و آیت الله شیرازی وارد شد و خود در دروس عقلی و نقلی مهارت یافت. معظم له قسمتی از عمر شریفش در اصفهان گذشت و معاصر با اخوی خود آقا نجفی اصفهانی بود. محدث قمی در فواید می نویسد: شیخ محمد حسین عالمی ربانی و فاضلی صمدانی و جامع جمیع کمالات نفسانی بود. در زهد و بی توجهی به دنیا افضل سالکین عصر خویش بود. این استاد بزرگ و مجتهد معظم له آنگاه که به او اتفاق کلمه شد منزوی گردید و ترک ریاست و زعامت نمود. پس از پدرش شیخ محمد باقر سابق الذکر مدتی تدریس فقه و اصول و درس اخلاق می نمود اما از تدریس درس اخلاق در عین شایستگی فوری صرف نظر نمود. او معتقد بود وقتی انسان باید تدریس دروس اخلاق نماید که خود به کمال فضائل اخلاقی و انسانیت رسیده باشد. وی با آنکه نفس اماره اش تحت اختیارش بود خود را شایسته تدریس درس اخلاق نمی دید.
نوشته اند در اواخر عمر نافرجام خود مشغول نوشتن تفسیری جامع به کتاب خدا گردید که ناگهان اجل او را مهلتش نداد و در سن 42 سالگی در سال 1308 وفات نمود. بعد از او فرزند برومندش عالم ربانی و مجتهد سبحانی آیت کبری مرحوم شیخ محد رضا اصفهانی (برادر و رفیق حاج شیخ عباس قمی) جانشین و وارث علوم پدر گردید.


کلمات دیگر: