کلمه جو
صفحه اصلی

امامیه

فرهنگ فارسی

فرقه مهم و اساسی از شیعه که دعوتشان حول امام بتعیین و نص دور میزند و این فرقه بزرگ به شعب متعدد مانند : اسماعیلیه کیسانیه اثنا عشریه و غیره تقسیم می شود .
مسلمانانی که معتقدبه امامت وجانشینی بلافصل علی بن ابیطالب می باشند
ده کوچکی است که فعلا متصل به تهران شده است .

لغت نامه دهخدا

امامیه . [ اِ می ی َ / ی ِ ] (اِخ ) دهی است از دهستان شاندیزبخش طُرقِبه ٔ شهرستان مشهد، واقع در 6 هزارگزی شمال خاوری طرقبه در سر راه طرقبه به شاندیز. در دامنه واقع شده و هوایش معتدل است و 203 تن سکنه دارد و شغل اهالی زراعت است . (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج 9).


( امامیة ) امامیة. [ اِ می ی َ ] ( ع ص نسبی ، اِ ) قسمی دینار. در معجم الادباء ( ج 2ص 56 ) چنین آمده : فیها ثلاثمائة دینار امامیة صحاح.
امامیه. [ اِمی ی َ ] ( اِخ ) نام عموم فرقه هایی که بنص جلی علی بن ابی طالب را جانشین پیغمبر اسلام دانند و معتقدند که امامت در فرزندان علی باقی است و دنیا هیچگاه از امام خالی نیست و منتظرند که یکی از علویان در آخر الزمان ظهور و خروج کند و دنیا را پر از عدل و داد و قسط کند. در مقابل اینان اهل سنت و جماعت پس از پیغمبر امر خلافت را بشورای مسلمانان و تصویب آنان منوط میدانند، و شرح این اجمال آن است که چون بعد از رحلت پیغمبر اسلام خبر انتخاب ابوبکر بخلافت منتشر شد عده ای با این امر از در مخالفت درآمدند زیرا علی بن ابی طالب رابیشتر شایسته این مقام میدانستند از جمله این معترضان نخست علی بن ابی طالب و جماعتی از صحابه مانند عماربن یاسر و اباذر غفاری و سلمان فارسی و جابربن عبداﷲ و عباس بن عبدالمطلب و جز آن بودند و بدینسان بلافاصله پس از رحلت پیغمبر اسلام دسته کوچکی از سایر مسلمان جدا شدند و هسته ایجاد یک فرقه بزرگ از مسلمانان گردیدند. این فرقه در مفهوم وسیع خود شیعه و در مفهوم محدودتری امامیه نامیده میشود. ظهور این فرقه با همین اعتراض ساده شروع شد ولی بتدریج در تعلیمات این فرقه توسعه حاصل گشت و آنگاه این اعتقاد بوجود آمد که امر امامت در صلاحیت عامه نیست یعنی عامه حق تعیین امام و جانشین ندارند بلکه این موضوع مانند نبوت امر الهی و رکن دین است و بهمین سبب هم پیغمبر نسبت به آن غفلت نمی ورزید و حتی باید گفت تعیین امام از باب حفظ مصالح امت بر او واجب بود و او هرگز چنین امرخطیری را به امت تفویض نمیکرد. کسی که پیغمبر میبایست بجانشینی خود برمی گزید لازم بود که معصوم از گناهان صغیره و کبیره و از خاندان رسالت باشد و چنین کسی علی بن ابی طالب است. امامیه در اثبات این مطالب نصوصی دارند که اغلب اهل سنت آنها را نمی پذیرند. امامیه می گویند علی وصی پیغمبر و امام بتعیین و نص است و این امر یعنی تعیین و نص شرط اصلی امامت میباشد چنانکه سایر ائمه نیز هریک جانشین خود را بصراحت تعیین کردند. جانشینان علی ( ع ) یعنی باقی ائمه نیز معصوم هستندو خطا بر آنان جایز نیست. عقیده امامیه در باب امامت اگرچه پس از علی بن ابی طالب و فرزندش امام حسن هیچگاه صورت خارجی نیافت و هیچکس از ائمه بخلافت نرسیدندو همه یا بدست مخالفان کشته شدند و یا در حبس و قیدستمکارانه خلفای عهد مردند لیکن بمناسبت استواری مبانی اخلاقی و اتکاء آنان بر مظلومیت خاندان پیغمبر وتذکر سرگذشتهای جانگداز هریک که بظلم و ستم کشته شده و یا مورد شکنجه و عذاب فرمانروایان روزگار خویش قرار گرفته بودند گروه بسیاری و بویژه ایرانیان بتشیعگرویدند و دلایل آنان محکم و برای مردم باانصاف و حقیقت بین انکارناپذیر بود. فرقه امامیه در ابتداء یعنی پیش از ظهور علم کلام مانند سایر فرقه های اسلامی آن زمان در اصول و فروع بکلام اﷲ و سنت نبوی استناد میکردند و در این مورد فرق ایشان با سایر فرقه های اسلامی در این بود که امامیه در تفسیر و تأویل آیات قرآنی وسنتهای پیغمبر همیشه به امامان خود مراجعه میکردند و بیانات ائمه که حکم دستور دینی داشت مشکلات آیات و سنن را حل میکرد. فرقه ای از امامیه که به اثناعشری مشهورند پس از علی بن ابی طالب فرزندان او حسن بن علی ، حسین بن علی ، علی بن حسین ، محمدبن علی ، جعفربن محمد، موسی بن جعفر، علی بن موسی ، محمدبن علی ، علی بن محمد، حسن بن علی و سرانجام محمدبن حسن را یکی پس از دیگری امام میدانند. فرقه دیگری پس از جعفربن محمد ( امام جعفر صادق ) بجای موسی بن جعفر فرزند دیگر امام جعفر صادق ، اسماعیل را که در زمان حیات پدرش درگذشت امام میدانند و جمعی از اسماعیلیه او را زنده و قائم منتظر میدانند و میگویند خبر فوت او از جانب امام جعفر صادق بنا بمصلحتی بوده است. همچنین امامیه اثناعشری امام دوازدهم یعنی محمدبن حسن عسکری را زنده و قایم منتظر میدانند و معتقدند که یکی از نشانه های ظهور وی آن است که جهان را جور و ستم فرا خواهد گرفت و او ظاهر خواهد شد و دنیا را پر از عدل و قسط خواهد کرد. فرقه های امامیه را تا قرن چهارم ( زمان مسعودی صاحب مروج الذهب ) سی و سه فرقه تعداد کرده بوده اند و فرقه های شیعه را در همان روزگار هفتاد و سه فرقه نوشته اند. درالفرق بین الفرق امامیه پانزده فرقه قلمداد شده است به این ترتیب : کاملیه ، محمدیه ، باقریه ، ناووسیه ، شمیطیه ، عماریه ، اسماعیلیه ، مبارکیه ، موسویه ، قطعیه ، اثنا عشریه ، هشامیه ، زراریه ، یونسیه ، شیطانیه. شهرستانی ناورسیه ، افطعیه ، شمیطیه ، موسویه ، اسماعیلیه و اثناعشریه را در ذیل عنوان باقریه و جعفریه آورده است.( از کشاف اصطلاحات الفنون ج 1 ذیل امامیه و الملل و النحل شهرستانی متن عربی ج 1 ص 265 و ترجمه فارسی ص 173و ضمیمه آخر کتاب و تاریخ ادبیات دکتر صفا، چ 1 ج 1 ص 42 و خاندان نوبختی تألیف عباس اقبال صص 67-68 و فصل پانزدهم آخر کتاب و تاریخ مذاهب اسلام ترجمه الفرق بین الفرق چ تبریز ص 18 و 45 ). و رجوع به مقالات الاسلامیین و اختلاف المضلین تألیف ابوالحسن علی بن اسماعیل اشعری ، و اختیار معرفة اخبار الرجال تألیف ابوعمروکشی و الفصل فی الملل و الاهواء و النحل تألیف ابن حزم ظاهری و تبصرة العوام فی مقالات الانام تألیف مرتضی بن داعی حسینی و بیان الادیان تألیف ابوالمعالی محمدبن عبیداﷲ و تاریخ الفرق الاسلامیة و نشاءة الکلام عندالمسلمین تألیف علی مصطفی الفرابی و ترجمه فارسی مقدمه ابن خلدون و الفرق بین الفرق و ترجمه فارسی آن و نیز یکایک نامهای فرقه ها در این لغت نامه شود.

امامیه . [ اِ می ی َ / ی ِ ] (اِخ ) ده کوچکی است که فعلاً متصل به تهران شده است . (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج 1).


امامیه . [ اِ می ی َ / ی ِ ] (اِخ ) دهی است از بخش شیب آب شهرستان زابل واقع در 2 هزارگزی شمال خاوری بُنجار و 2 هزارگزی راه مالرو ده دوست محمد به زابل . در جلگه واقع شده و هوایش گرم معتدل است و 833 تن سکنه دارد. آب آن از رودخانه ٔ هیرمند تأمین میشود. محصولش غلات و صیفی و لبنیات و شغل اهالی زراعت و گله داری و صنایع دستی قالیچه و گلیم و کرباس بافی است . (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج 9).


امامیه . [ اِ می ی َ / ی ِ ] (اِخ ) دهی است از دهستان دربقاضی بخش حومه ٔ شهرستان نیشابور، واقع در 12 هزارگزی خاور نیشابور. در جلگه واقع شده و هوایش معتدل است . محصولش غلات و شغل اهالی زراعت است . مزرعه ٔ فرخ خان جزء همین ده است . (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج 9).


امامیه . [ اِ می ی َ / ی ِ ] (اِخ ) دهی است از دهستان عباسی بخش بستان آباد شهرستان تبریز واقع در 27 هزارگزی جنوب خاوری بستان آباد سر راه میانه به تبریز. در جلگه واقع شده و هوایش معتدل است و 186 تن سکنه دارد. آب آن از چشمه و رودخانه تأمین میشود. محصولش غلات و شغل مردم زراعت و گله داری است .(از فرهنگ جغرافیایی ایران ج 4). این ده میان قره چمن و کاروانسرای ناصریه قرار دارد. (یادداشت مؤلف ).


امامیه . [ اِمی ی َ ] (اِخ ) نام عموم فرقه هایی که بنص جلی علی بن ابی طالب را جانشین پیغمبر اسلام دانند و معتقدند که امامت در فرزندان علی باقی است و دنیا هیچگاه از امام خالی نیست و منتظرند که یکی از علویان در آخر الزمان ظهور و خروج کند و دنیا را پر از عدل و داد و قسط کند. در مقابل اینان اهل سنت و جماعت پس از پیغمبر امر خلافت را بشورای مسلمانان و تصویب آنان منوط میدانند، و شرح این اجمال آن است که چون بعد از رحلت پیغمبر اسلام خبر انتخاب ابوبکر بخلافت منتشر شد عده ای با این امر از در مخالفت درآمدند زیرا علی بن ابی طالب رابیشتر شایسته ٔ این مقام میدانستند از جمله ٔ این معترضان نخست علی بن ابی طالب و جماعتی از صحابه مانند عماربن یاسر و اباذر غفاری و سلمان فارسی و جابربن عبداﷲ و عباس بن عبدالمطلب و جز آن بودند و بدینسان بلافاصله پس از رحلت پیغمبر اسلام دسته ٔ کوچکی از سایر مسلمان جدا شدند و هسته ٔ ایجاد یک فرقه ٔ بزرگ از مسلمانان گردیدند. این فرقه در مفهوم وسیع خود شیعه و در مفهوم محدودتری امامیه نامیده میشود. ظهور این فرقه با همین اعتراض ساده شروع شد ولی بتدریج در تعلیمات این فرقه توسعه حاصل گشت و آنگاه این اعتقاد بوجود آمد که امر امامت در صلاحیت عامه نیست یعنی عامه حق تعیین امام و جانشین ندارند بلکه این موضوع مانند نبوت امر الهی و رکن دین است و بهمین سبب هم پیغمبر نسبت به آن غفلت نمی ورزید و حتی باید گفت تعیین امام از باب حفظ مصالح امت بر او واجب بود و او هرگز چنین امرخطیری را به امت تفویض نمیکرد. کسی که پیغمبر میبایست بجانشینی خود برمی گزید لازم بود که معصوم از گناهان صغیره و کبیره و از خاندان رسالت باشد و چنین کسی علی بن ابی طالب است . امامیه در اثبات این مطالب نصوصی دارند که اغلب اهل سنت آنها را نمی پذیرند. امامیه می گویند علی وصی پیغمبر و امام بتعیین و نص است و این امر یعنی تعیین و نص شرط اصلی امامت میباشد چنانکه سایر ائمه نیز هریک جانشین خود را بصراحت تعیین کردند. جانشینان علی (ع ) یعنی باقی ائمه نیز معصوم هستندو خطا بر آنان جایز نیست . عقیده ٔ امامیه در باب امامت اگرچه پس از علی بن ابی طالب و فرزندش امام حسن هیچگاه صورت خارجی نیافت و هیچکس از ائمه بخلافت نرسیدندو همه یا بدست مخالفان کشته شدند و یا در حبس و قیدستمکارانه ٔ خلفای عهد مردند لیکن بمناسبت استواری مبانی اخلاقی و اتکاء آنان بر مظلومیت خاندان پیغمبر وتذکر سرگذشتهای جانگداز هریک که بظلم و ستم کشته شده و یا مورد شکنجه و عذاب فرمانروایان روزگار خویش قرار گرفته بودند گروه بسیاری و بویژه ایرانیان بتشیعگرویدند و دلایل آنان محکم و برای مردم باانصاف و حقیقت بین انکارناپذیر بود. فرقه ٔ امامیه در ابتداء یعنی پیش از ظهور علم کلام مانند سایر فرقه های اسلامی آن زمان در اصول و فروع بکلام اﷲ و سنت نبوی استناد میکردند و در این مورد فرق ایشان با سایر فرقه های اسلامی در این بود که امامیه در تفسیر و تأویل آیات قرآنی وسنتهای پیغمبر همیشه به امامان خود مراجعه میکردند و بیانات ائمه که حکم دستور دینی داشت مشکلات آیات و سنن را حل میکرد. فرقه ای از امامیه که به اثناعشری مشهورند پس از علی بن ابی طالب فرزندان او حسن بن علی ، حسین بن علی ، علی بن حسین ، محمدبن علی ، جعفربن محمد، موسی بن جعفر، علی بن موسی ، محمدبن علی ، علی بن محمد، حسن بن علی و سرانجام محمدبن حسن را یکی پس از دیگری امام میدانند. فرقه ٔ دیگری پس از جعفربن محمد (امام جعفر صادق ) بجای موسی بن جعفر فرزند دیگر امام جعفر صادق ، اسماعیل را که در زمان حیات پدرش درگذشت امام میدانند و جمعی از اسماعیلیه او را زنده و قائم منتظر میدانند و میگویند خبر فوت او از جانب امام جعفر صادق بنا بمصلحتی بوده است . همچنین امامیه ٔ اثناعشری امام دوازدهم یعنی محمدبن حسن عسکری را زنده و قایم منتظر میدانند و معتقدند که یکی از نشانه های ظهور وی آن است که جهان را جور و ستم فرا خواهد گرفت و او ظاهر خواهد شد و دنیا را پر از عدل و قسط خواهد کرد. فرقه های امامیه را تا قرن چهارم (زمان مسعودی صاحب مروج الذهب ) سی و سه فرقه تعداد کرده بوده اند و فرقه های شیعه را در همان روزگار هفتاد و سه فرقه نوشته اند. درالفرق بین الفرق امامیه پانزده فرقه قلمداد شده است به این ترتیب : کاملیه ، محمدیه ، باقریه ، ناووسیه ، شمیطیه ، عماریه ، اسماعیلیه ، مبارکیه ، موسویه ، قطعیه ، اثنا عشریه ، هشامیه ، زراریه ، یونسیه ، شیطانیه . شهرستانی ناورسیه ، افطعیه ، شمیطیه ، موسویه ، اسماعیلیه و اثناعشریه را در ذیل عنوان باقریه و جعفریه آورده است .(از کشاف اصطلاحات الفنون ج 1 ذیل امامیه و الملل و النحل شهرستانی متن عربی ج 1 ص 265 و ترجمه ٔ فارسی ص 173و ضمیمه ٔ آخر کتاب و تاریخ ادبیات دکتر صفا، چ 1 ج 1 ص 42 و خاندان نوبختی تألیف عباس اقبال صص 67-68 و فصل پانزدهم آخر کتاب و تاریخ مذاهب اسلام ترجمه ٔ الفرق بین الفرق چ تبریز ص 18 و 45). و رجوع به مقالات الاسلامیین و اختلاف المضلین تألیف ابوالحسن علی بن اسماعیل اشعری ، و اختیار معرفة اخبار الرجال تألیف ابوعمروکشی و الفصل فی الملل و الاهواء و النحل تألیف ابن حزم ظاهری و تبصرة العوام فی مقالات الانام تألیف مرتضی بن داعی حسینی و بیان الادیان تألیف ابوالمعالی محمدبن عبیداﷲ و تاریخ الفرق الاسلامیة و نشاءة الکلام عندالمسلمین تألیف علی مصطفی الفرابی و ترجمه ٔ فارسی مقدمه ٔ ابن خلدون و الفرق بین الفرق و ترجمه ٔ فارسی آن و نیز یکایک نامهای فرقه ها در این لغت نامه شود.


امامیة. [ اِ می ی َ ] (ع ص نسبی ، اِ) قسمی دینار. در معجم الادباء (ج 2ص 56) چنین آمده : فیها ثلاثمائة دینار امامیة صحاح .


فرهنگ عمید

۱. مسلمانانی که معتقد به امامت و جانشینی بلافصل علی بن ابی طالب می باشند، شیعه.
۲. اثناعشریه.

دانشنامه عمومی

امامیه یا شیعه جعفری به فرقه ای از مذهب تشیع در دین اسلام گفته می شود.
امامیه (بستان آباد)، روستایی از توابع بخش تیکمه داش شهرستان بستان آباد استان آذربایجان شرقی
امامیه همچنین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
امامیه (خاش)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان خاش در استان سیستان و بلوچستان
امامیه (رامیان)، روستایی از توابع بخش فندرسک شهرستان رامیان در استان گلستان
امامیه (فهرج)، روستایی از توابع بخش فهرج شهرستان بم در استان کرمان
امامیه (نکا)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان نکا در استان مازندران ایران
امامیه (نیشابور)، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان نیشابور در استان خراسان رضوی

دانشنامه آزاد فارسی

اِمامیه
نام عمومی فرقه های شیعه، قائل به امامت علی (ع) و فرزندانش. اینان حضرت علی (ع) را جانشین منصوص (به نص جلی و خفی) و بلافصل پیامبر اسلام (ص) می دانند و معتقدند که جهان هرگز از امام خالی نمی شود. اصطلاح امامیه به معنای اخص به شیعه امامیۀ اثنا عشریه یعنی مهم ترین و عمده ترین گرایش در تشیع اطلاق می شود که امامت حضرت علی (ع) و یازده فرزندش را می پذیرند و منتظر ظهور مهدی موعود (عج) در آخرالزمان اند. نیز← شیعه؛ اثنا عشریه

دانشنامه اسلامی

[ویکی شیعه] امامیه یا شیعه دوازده امامی یا شیعه اثناعَشَری، بزرگ ترین شاخه از مذهب شیعه. بر اساس باور شیعیان امامی پس از پیامبر، رهبری جامعه بر عهده امام است و امام از سوی خدا تعیین می شود. شیعیان امامی بر پایه احادیثی چون حدیث غدیر، حضرت علی را جانشین پیامبر اسلام و نخستین امام می دانند. آنها به دوازده امام اعتقاد دارند و بر این باورند که امام دوازدهم، مهدی، زنده است و در غیبت کبرا به سر می برد. هر چند از زمان حضرت علی برخی به امامت به عنوان منصبی الهی اعتقاد داشتند، از اواخر قرن سوم هجری، شیعه امامی از دیگر فرقه های شیعی متمایز شده است.
اصول اعتقادی شیعیان امامی پنج چیز است. آنها مانند دیگر مسلمانان، توحید، نبوت و معاد را اصول دین خود می دانند. افزون بر اینها به دو اصل امامت و عدل اعتقاد دارند که آنها را از اهل سنت جدا می کند. شعیان برای اندیشه های کلامی، فقهی، اخلاقی و... خود، به چهار منبع قرآن، روایات پیامبر و ائمه، عقل، و اجماع استناد می کنند.
آمار دقیقی از شمار شیعیان دوازده امامی جهان در دست نیست و آمار موجود شیعیان زیدی و اسماعیلی را هم شامل می شود. جمعیت شیعیان جهان بنا بر برخی آمارها بین ۱۵۴ تا ۲۰۰ میلیون نفر، برابر با ۱۰ تا ۱۳ درصد مسلمانان جهان و بنا بر برخی دیگر از آمارها بیش از سیصد میلیون، یعنی ۱۹ درصد جمعیت مسلمانان جهان، برآورد شده است؛ بیشتر شیعیان، یعنی بین ۶۸ تا ۸۰ درصد آنان، در چهار کشور ایران، پاکستان، هند و عراق زندگی می کنند.

[ویکی اهل البیت] این صفحه مدخلی از فرهنگ شیعه است
در گذشته نام عمومی مذاهبی بوده است که به امامت و خلافت بلافصل حضرت علی بن ابی طالب علیه السلام و امامت فرزندانش معتقد بوده اند؛ اما امروزه بر یک مذهب اطلاق می شود که آن را مذهب جعفری یا اثنی عشری نیز گویند. از القاب این مذهب است: اهل ایمان، اصحاب الانتظار و قائمیّه.
امامیه معتقد است که حضرت امام علی علیه السلام و یازده تن از نسل او - تا حضرت مهدی علیه السلام - به نصّ پیامبر صلی الله علیه و آله و نصب الهی، امام و پیشوای مسلمانان هستند.
حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف آخرین امام معصوم در آخرالزّمان ظهور می کند و جهان را به عدل و داد راه می نماید. این امامان به ترتیب، عبارت اند از: علی بن ابی طالب، حسن بن علی، حسین بن علی، علی بن الحسین، محمد بن علی، جعفر بن محمد، موسی بن جعفر، علی بن موسی، محمد بن علی، علی بن محمّد، حسن بن علی و سرانجام حجه بن الحسن(محمد) مهدی علیه السلام. واپسین امام علیه السلام از سال 329 ق. تاکنون از انظار غایب گشته است.
امامیّه وجود امام را عقلاً واجب می دانند و بر آن اند که مردم برای تحقق نیکی و حفظ شریعت به امام نیازمندند. نیازمندی مردم و دین به امام معصوم تا قیامت باقی است و وجود جهان بدون او ناممکن است.
در نظرگاه امامیّه امام از کاستی و کژی و عیب های ظاهری و درونی پیراسته و به صفات نیک اخلاقی آراسته است و دارای فضایل نفسانی است.
ویژگی های امام عبارت اند از:
مراد آن است که شخص امام باید از داعیه عمدی یا سهویِ معصیت و ترک طاعت بری باشد.

پیشنهاد کاربران

واژه ی�امامیه�معمولا�صفت� است برای � فرقه ی ناجیه�یعنی�فرقه ی امامیه�دربرابر فرقه های مذاهب اسلامی عموما وفرقه های شیعی خصوصا ؛مانند:�فرقه ی زیدیه�و �فرقه ی اسماعیلیه�و دیگرفرقه های شیعی منشعب در طول دوره ی حضورامامان.


کلمات دیگر: